Columnist Willem Halffman zag in een week tijd twee keer godsdienstwaanzinnigen provoceren op de campus. Wat komen zij hier doen, vraagt hij zich hardop af. 'Wij zijn slechts figuranten in hun heroïsche tragiek. Wij moeten niet worden overtuigd, maar geprovoceerd.'

Voor de tweede keer in een week tijd komen wat godsdienstwaanzinnigen ons een beetje provoceren op de campus. Eerst waren er doortrapte zionisten. Met een radicale lezing van hun bijbel schijnt het een goddelijke plicht te zijn om “Arabieren” (hun woord) langzaam weg te treiteren uit het etnisch gezuiverde beloofde land, desnoods door ze massaal te vermoorden.

Dat staat natuurlijk tegenover een andere versie van dat boek waarin men meent te lezen dat je juist alle afvalligen moet vermoorden. Of de evangelische versie, waarin dan weer de zionisten van de kaart zullen worden geveegd in een nakende eindtijd die al eeuwenlang morgen zal aanbreken. Die heilige boeken waren toch niet bedoeld om er elkaar het hoofd mee in te slaan, maar juist om de boel een beetje bij elkaar te houden?

Vervolgens kwamen katholieke fanatici ons hier wat uitdagen met de bewering dat abortus een doodzonde is. In hun versie zouden er helse straffen op staan, bij voorkeur al meteen op aarde uitgevoerd. Ik heb de Bijbel vanmorgen nog even helemaal doorgelezen (dat kan tegenwoordig, geleerd van mijn studenten). Er staat niet zoveel in over abortus.

‘Hoe harder ze worden afgestraft, hoe beter het eruit ziet op de camera’s die voortdurend meedraaien’

Exodus 21:22-25 vaardigt een geldboete uit voor vruchtafdrijving vanwege gederfde inkomsten. In de Oudtestamentische oog-om-oog logica zou je op zijn minst een publieke steniging verwachten, maar nee: abortus komt niet eens boven een privaatrechtelijke schikking uit. Zouden ze dat weten? Als oer-traditionelen, mogen ze die bijbel zelf vast niet lezen.

Maar even los van hun bezetenheid – wat komen die lui hier eigenlijk doen? Prediken? Ons overtuigen met hun nobele intenties en steekhoudende argumenten? Wat schiet je ermee op om, tegenover een overduidelijk vijandige meerderheid, je archaïsche verlangen naar zelfkastijding en verdoemenis te komen uitdragen?

Het gaat natuurlijk niet om ons, hier op de campus. Tenminste: wij zijn niet de doelgroep. Wij zijn slechts figuranten in hun heroïsche tragiek. Wij moeten niet worden overtuigd, maar geprovoceerd. Hoe harder ze worden afgestraft, hoe beter het eruit ziet op de camera’s, die voortdurend meedraaien, die hun martelaarschap documenteren voor de achterban en ondertussen de vijand in kaart brengen.

Keur ze af, steek er de draak mee, ontmasker hun verwrongen wereldbeeld, maar gun ze vooral hun slachtofferrol niet. Ik zou bijna zeggen: in godsnaam!

Lees alle columns van Willem Halffman