Het is zuur, maar Johannes Fiebig verscheen op de tweede dag van de Vierdaagse niet aan de start. Reden: hij kon niet meer lopen nadat hij de eerste dag door zijn enkel was gegaan tijdens het maken van een foto. Aan het wandelavontuur van de fotograaf die voor Vox een beelddagboek zou bijhouden, komt veel te vroeg een einde. ‘Ik heb flink gejankt.’

Hij wilde een foto maken van zijn wandelmaatje Siri. Het ging mis bij de stoeprand. Hij ging door zijn enkel en viel. De camera liep schade op en zijn linkervoet deed pijn.

‘Na vijf minuten ging het wel weer’, vertelt Vox-fotograaf Johannes Fiebig vanuit huis. ‘We zijn verder gelopen.’

Loodzware laatste kilometers

Fiebig maakte foto’s van wat hij zag, zoals hij zich had voorgenomen. Hij zou vier dagen lang een beelddagboek bijhouden op de site van Vox. Twintig kilometer na de val, op kilometer 35, kwam de pijn terug. Hij ging even liggen en daarna werd het niet meer beter. De laatste zeventien kilometer waren loodzwaar.

‘Thuis ging ik meteen mijn foto’s editen voor Vox. Ik dacht: ik leg mijn voet even omhoog en dan wordt het wel beter. Het werd slechter.’

Koelen hielp ook niet, er zat een zwelling ter grootte van een ei op zijn enkel. Fiebig kon niet meer lopen.

‘Ik dacht: ik leg mijn voet even omhoog en dan wordt het wel beter. Het werd slechter’

De teleurstelling was immens. ‘Ik heb flink gejankt’, bekent hij. Het volbrengen van de wandelmars had voor hem een symbolische waarde. Hij wilde er een donkere periode mee afsluiten. Vorig jaar had hij een depressie. In die tijd begon hij met trainen. Zijn doel was het Vierdaagsekruisje.

‘Ik had daar heel veel trainingskilometers voor over, en ook veel pijn’, zegt hij. ‘Maar als je niet meer kunt lopen, houdt het echt op.’

Vandaag ging hij niet van start. In plaats daarvan bezocht hij zowel de huisarts als het ziekenhuis. Er werden foto’s gemaakt. Zijn enkel blijkt niet gebroken, waarschijnlijk is er iets mis met zijn enkelbanden die hij aan beide kanten al eerder heeft gescheurd.

Volgend jaar weer

Het is zuur, de Vierdaagse van Johannes de Loper die een Eendaagse werd. De enige remedie is volgens Fiebig: blijven trainen en volgend jaar weer meedoen. Hij moet dan wel een startbewijs zien te bemachtigen, dat ging dit jaar ook maar op het nippertje goed. Wie de Vierdaagse niet uitloopt, krijgt nu eenmaal geen voorrang bij een volgende deelname.

‘Ik ga er honderd procent voor. Het meedoen is een van de leukste dingen die ik in mijn leven gedaan heb, ook al was het maar één dag. Die kindjes langs de route die je een high five of een snoepje geven, de gesprekken onderweg, die verbondenheid met elkaar.’

Deze week zit er weinig anders op dan uitrusten. Vrijdag gaat hij wel naar de intocht op de Via Gladiola om zijn wandelmaatje Siri in te halen. ‘Ik moet alleen nog even kijken hoe ik daar kom, op krukken…’